Ve sende gittin… Akordu bozuk şu kentten ardına bakmadan gidenler listesine eklendin gönlümün. Zaten ekmek arası bir yaşamdı bizimkisi. Diploma verilmeyen bir hayat mektebiydi bizimkisi. Ayda bir takvim yaprağı koparan bir hayat yaşıyorduk seninle. Varlığında bile bu derece garipken hayat; şimdi yokluğunu düşünemiyorum. Cehennemin günlüğünü tutuyorum artık…

Gönül kıyıma demir atan gözlerin yoktu artık. Her intihar kalkışında asılacağım saçların, esir kalacağım gözlerin yoktu. Bırak bunları artık sen yoktun…

Merkez üssü yüreğim olan bir deprem yaşadı organlarım. Sarsmadı hiçbir bir deprem senin yokluğun kadar. Kayıp çok… Enkaz altında binlerce duygu… Kurtarılmayı bekleyen gözyaşları… Can kırıkları…

Hiçbir tren seni uğurladığım gün ki kadar arkasında gözyaşı bırakmadı. Bıraktığın hüzünle yaşıyorum. her şeye alıştırdığım yüreğimi ama bir yokluğuna bir de gecelere göz yummaya alıştıramadım. Uyuyamadım hiçbir sabah doya doya. Ne geceye ne de güne kanadı yüreğim. Uykular gün doğumlarına firari bir şekilde yaşıyorum…

En acı vereni de ne biliyor musun? Seni ak kâğıtlara sığdırmak. Gözlerini karelere hapsetmek… Üzerine silgi vurdukça yüz hatlarını kaybetmek…

Senin gittiğin günler bu şehirde hep cenaze kalkıyor. Baktıkça seni anımsatan tabutlar. Dost bildiklerinin omzunda uğurlanman son yolculuğuna…

Ağır aksak yaşarken şu hayatta bir de yokluğun çıkıyor. Kendini ısıtmaktan aciz bir mum gibiydim zaten. Kalabalık yalnızlıklardayım…

“Her ne kadar ben yakarsam da, her ne kadar ağlasam da bir yastır benimkisi, birkaç günlük matemdir, bir anlık söylemdir. Sakın ola aldırış etmeyesin, sakın ola sözlerimi sevdaya çekmeyesin ve sakın ola dönmeyesin. Ben yaşıyor olsam da sevdamız öldü bilesin…”

Talha Dereci
03.10.2006