Uzun bir zaman sonra yine yazıyorum. Sahi ne kadar oldu yazmayalı? Bir sebebi var mıydı? Hem yazmalı mıydım sanki? Ne fark edecekti? “Yine başladın sorular sormaya” dediğini hissediyorum… Ne sen değiştin ne de ben…

Sondan başlayım istersen. Bu sefer bilinenlerin dışına çıkalım ne dersin? Sınırları aşalım. Yıkalım tabularımızı. Ne varsa açıklayalım. Açıksa da yazalım, günahsa da… En can alıcı sorudan başlayalım; “Mutlu muyuz?”

Bakma öyle kolay yazıldığına ve bakma ağızdan birkaç hareketle çıktığına. Bir bilsen ne ıstıraplar var bu sorunun altında ve ne acılar… Sıkıntıya gebe bir ömür var belki de bu sorunun altında. Yine soruyorum; “Mutlu muyuz?”

Kandırmayalım birbirimizi a kadın! Bak gözlerime… İlk kez “seni seviyorum” dediğin günkü gibi bak bana. Ve içimi acıtsa da söyle bana… “Mutlu değilim…” Çevirme yüzünü be! Bırak da son bir kez bakayım o yüzüne. Dar vakitlere ömür sığdırdığımız ama hiçbir şekilde “biz” olamadığımız anların hatırına bırak da son bir kez bakayım… Günahı bana sevabı sana… Ve bir daha söyle bana mutlu muyuz? “Hayır…”

Yine titremeye başladın. Bakma bu kadar soğukkanlı olduğuma. Ve bakma bu kadar normal karşılıyormuş gibi durduğuma. İçimde ne fırtınalar kopuyor bir bilsen… Ne duvarlar yıkıyorum, ne yangınlar yakıyorum, ne fırtınalar estiriyorum… Ne çok isterdim bilir misin o titrek elleri tutabilmeyi… Ve bir an olsun her şeyi unutabilmeyi… Geçmişi ve bugünü… Elini tutup titremesini dindirebilmeyi… Dindiremezsem beraber titremeyi…

Ve soruyorum yine sana; “Birbirimize güveniyor muyuz?”

Suçluymuşsun gibi yerdeki mermerin desenlerini inceleme. Kaldır başını ve söyle. Cesaretini topla… Tıpkı ilk busedeki gibi… Hatırlar mısın o anı? Cesaretinin günaha ağır bastığı anı hatırlar mısın? O cesaretle bir aşka hayat verdiğini bilir misin? Bir aşkı yeni baştan yarattığını bilir misin? İşte o cesaretle ver bana cevabını. Soruyorum sana; “Birbirimize güveniyor muyuz?”

“Hayır!” dedin demi… Fevri mi davranıyorsun acaba? Ona da mı “hayır”… Yine her zamanki ciddiyetindesin yani… Ne olur sanki hayır deyip de baksan yüzüme ve kalksan sarılsan… Zor mu bu kadar? Bir kalbi deşmektense bir ömrü kurtarabilmek bu kadar elindeyken zor mu yani? Nerede o güven? Hangi kavgada yitirdik? Hangi defterin satır aralarına hapsettik onu? Hangi bankta unuttuk onu? Hangi sigara külüyle uçup gitti bizden? Tamam sormuyorum… Sordukça ve sorguladıkça ya batıyorum… Ya da battığım yerden yerin dibine giriyorum. Belki de kat be kat yükseliyorum ama ne fayda… Yitirilen güvenken konum yükselse ne fayda… Bir daha söyle bana birbirimize güveniyor muyuz? “Hayır…”

Gözyaşların bir an asabiyete büründüğünde “Ben bu insanı tanıyor muyum?” dedim kendi kendime… Sahi tanıyor muydum seni? Kimdin? Nelerden hoşlanırdın? Benden önce neydin benden sonra ne oldun? Bir “hiç” miydin çoğu zaman benim gibi. Yoksa “her şey” miydin mutlu anlarımda olduğum gibi? Neden çıkmıştın karşıma? Kaderim miydin? Bu kadar zor muydu benim kaderim. Hani kendimiz yazıyorduk kaderimizi? Hani insanın elindeydi mutluluğu da huzuru da? Neden her defasında zor olanı seçtim. Bunun sebebi ben miydim? İçimde zoru ve acıyı seven biri mi vardı? Yoksa seni seven mi? Sen acı mıydın?

Ve soruyorum yine sana ve bu son soruşum olacak… Tıpkı sana verdiğim son söz gibi. Sana dair alacağım son karar. Belki son hakaretim, belki son bağırışım… Belki son “seni seviyorum”um… Kim bilir belki son nefesim… Soruyorum sana; “Beni seviyor musun?”

Deme bana şu klişe lafı… “Sevmek her şeyi çözmüyor” deme… “Aşk karın doyurmaz” deme Türk filmlerindeki gibi… Kafa yapılarımız aynı değil derken “Ayrı dünyaların insanlarıyız”ı kastediyorsun ama unutma “aynı dünyaya bakıyoruz”… Sevmek yetmiyor deme… Fedakârlık gerekiyor, uygulamaya geçmek lazım, seviyeyi korumak lazım, zamanında gerekenleri yapmak lazım deme bana… Seven zaten bunları yapar. Diyebiliyor musun eskisi gibi “Seni seviyorum” diye… Var mı cesaretin buna. Kalbin daha fazla dayanabilir mi sevgiye… Kalbin daha fazla dayanabilir mi acıya… “Sevgi acı değildir” deme bana… Ya en baştan beri çok iyi beceriyoruz bu sevgiyi… Ya da acıya dayanabilecek kuvvetimiz varmış… Şimdi soruyorum sana ; “Seviyor musun beni?”

“Hayır!”…

Demek artık karar verdin ve “git” dememi bekliyorsun. Yoksa bu bir bahane mi? Git demekle gitmek bu kadar kolay mı? Bir anda her şeye veda etmek… Varlığını inkâr etsek de yılları boşa saymak? “Evet, çok kolay” deme bana… Yapma Allah aşkına… Sen misin karşımdaki? Kim konuşturuyor seni a kadın? Aklın mı, kalbin mi? Demek “zaten mutlu bir aşkımız da yok” diyorsun… Daha neler verebilirdik ki bu aşka? Daha neler vermeliydik ki “mutlu bir aşk olmalı”ydı? Canı toprağa mı gömmeli?

Mutlu değilsek, birbirimize güvenmiyorsak ve beni sevmiyorsan…

“Git” dememle ardına bile bakmadan gideceksen, kendinde buluyorsan bu cesareti hiçbir yerde bulamadığın kadar, kalmanın da bir anlamı yok zaten…

Talha Dereci
30.09.2009
ANKARA

Uğruna ağlamaya değer birileri için gözyaşı döktüğünü anımsıyordu. Acıydı gözyaşı ama her damla anlam yüklüydü. Ve acı anlamlı olursa değerliydi diye geçirdi içinden “Seni” düşünürken.

Ne kadar haz almıştı hayattan acaba? Ve hangi bedeller karşılığında… Hayatın kendisine cömert davranmadığını düşündü hüzünle. Hazlar acıyı dengelemeye yetmiyordu çünkü.

Gönlünden geçen hayatı yaşamadığını biliyordu. Korkularının farkındaydı.ve yine hüzünlendi yılların değerini bilemediği için. “Göz açıp kapayıncaya kadar” dedi içinden.

Başkaları için ne yaptığını ve ne kadarının karşılık beklenmeden yapıldığını düşündü sonra. Sonuç iyi değildi. Az şey yapmış ve karşılık da beklemişti bazen.

Kimleri sevmişti, neden ve sonuç ne olmuştu? Asıl hayal kırıklıklarının hayatın bu alanında yattığını düşündü, bakışları karanlığa alışmaya çalışırken…

Çok geceleri yalnızdın 15’indeki Romantik İsyankar. Ve son yıllarda daha çok düşünür olmuştu hayatını.

Ve ilk kez o gece hayatın kısalığından değil de; kendi düşüncesinin hayatı algılama kapasitesinin zayıflığından şikayet edecekti…

“Hayat yeterince uzunmuş meğer” dedi bir ara. Yapılması gereken onun içini doldurmaktı…

Talha Dereci
Polatlı 2005

Hani biz bir kelepçeydik. Anahtarı denize atılmış… Kimse açmayacaktı. Kimse ayırmayacaktı bizi birbirimizden. Gözyaşlarımız sadece mutluluğumuza akacaktı. Sevinç gözyaşları olacaktı yani. Hasret rüzgârları dahi esmeyecekti aramızda. Hani biz saate bakıp; hiç aldırış etmeden yaşamaya devam edecektik. Bırak çaresizliği çare kelimesi çıkmayacaktı ağzımızdan. Bir sıkıntımız, bir derdimiz olmayacaktı ki; derman arayalım diğer dostlardan…

Çekip gitmek hani olmayacaktı. Artık bu kadarı fazla deyip isyan etmeler hani olmayacaktı. Hani kurşunlar girmeyecekti aramıza. Saplanmayacaktı yüreğimizin en derin yerine. Sırtından hançerlemek hani olmayacaktı. Hani bizim gölgemiz dahi birbirinden ayrılmayacaktı. Hani zalimlik olmayacaktı. Tükenmeyen ümitlerimiz olacaktı. Hani pes etmeyecektik. Çekmeyecektik hani beyaz bayrağı şu lanet olası hayat savaşında…

Hani sen benim olacaktın ve hep benimle kalacaktın…

Talha Dereci
25.02.2006

Gönül kıyıma demir atan gözlerin yoktu artık. Her intihar kalkışında asılacağım saçların, esir kalacağım gözlerin yoktu. Bırak bunları artık sen yoktun…

Merkez üssü yüreğim olan bir deprem yaşadı organlarım. Sarsmadı hiçbir bir deprem senin yokluğun kadar. Kayıp çok… Enkaz altında binlerce duygu… Kurtarılmayı bekleyen gözyaşları… Can kırıkları…

Hiçbir tren seni uğurladığım gün ki kadar arkasında gözyaşı bırakmadı. Bıraktığın hüzünle yaşıyorum. her şeye alıştırdığım yüreğimi ama bir yokluğuna bir de gecelere göz yummaya alıştıramadım. Uyuyamadım hiçbir sabah doya doya. Ne geceye ne de güne kanadı yüreğim. Uykular gün doğumlarına firari bir şekilde yaşıyorum…

En acı vereni de ne biliyor musun? Seni ak kâğıtlara sığdırmak. Gözlerini karelere hapsetmek… Üzerine silgi vurdukça yüz hatlarını kaybetmek…

Senin gittiğin günler bu şehirde hep cenaze kalkıyor. Baktıkça seni anımsatan tabutlar. Dost bildiklerinin omzunda uğurlanman son yolculuğuna…

Ağır aksak yaşarken şu hayatta bir de yokluğun çıkıyor. Kendini ısıtmaktan aciz bir mum gibiydim zaten. Kalabalık yalnızlıklardayım…

“Her ne kadar ben yakarsam da, her ne kadar ağlasam da bir yastır benimkisi, birkaç günlük matemdir, bir anlık söylemdir. Sakın ola aldırış etmeyesin, sakın ola sözlerimi sevdaya çekmeyesin ve sakın ola dönmeyesin. Ben yaşıyor olsam da sevdamız öldü bilesin…”

Talha Dereci
03.10.2006

Hatırlıyor musun tanıştığımız günü? Nisan yağmurlarına gebe bir günde tanışmıştık; 29 Mart günü. Her sabah 08.15 arabasında karşılaşırdık. İkimizde aynı tarafa gidiyorduk. İlk durakta ben, üçüncü durakta sen binerdin. Seni ilk gördüğüm an; içimde o ana kadar yaşamadığım sıcak, heyecan verici, anlatılamayacak bir duygu kaplamıştı. Altında siyah bir kot, üzerinde siyah boğazlı kazağın, başında alaturka bir şapka… İlk görüşte aşk dedikleri buydu sanırım. O günden sonra hep sabah olsun da arabaya bineyim seni göreyim diye heyecanla bekler olmuştum otobüs saatlerini.

Yine bir sabah senin bineceğin durağa doğru yol alıyorduk. Takvimler 29 Martı gösteriyordu. Durağa geldik, bir bir yolcular otobüse bindi. Seni göremedim, yoktun. Araba kalkıyorken gözlerim hala seni arıyordu. Bir ses “kaptan gelen var!” dedi ve otobüse yetiştin. Saç baş dağınık kıyafetlerin tam anlamıyla kırışık… Evden acele ile çıktığın belliydi. Sempatik bir halin vardı. O anki halini hiç unutmuyorum. İşte o zaman “seviyorum” dedim kendime. Bir an ceplerini karıştırmaya başlamıştın. Bir şey arıyordun. Bir anda yüzün kızardı ne yapacağını bilemedin. Acele evden çıktığından cüzdanını unutmuşsun. Çıkarıp para uzattım al dercesine. İlk önce hayır desende yapacak başka bir şeyin yoktu. Teşekkür edip yanıma oturmuştun. İşte o gün tanışmıştık seninle, hayatımın erkeğiyle. Bunun karşılığında altta kalmayıp akşam evinde düzenlediğin doğum günü partisine çağırmıştın beni. Düşünmeden kabul etmiştim. Tanıştığımız gün doğum günündü…

Kaderde bu şekilde tanışmak varmış. Ve yazılanı yaşamışız. Aradan 1 hafta geçtikten sonra beraber olmaya başlamıştık. Sevgiliydik… her şey o kadar çabuk gelişmişti ki; rüyadaydım sanki. Sen gönlüme sevdanın adını yazmıştın…İyi ki diyorum iyi ki o gün cüzdanını unutmuşsun, iyi ki o gün doğum gününmüş ve beni partine davet etmişsin.

29 Mart… Aradan tam 4 yıl geçti. Bitanem, biricik sevdam, nefesim… Acı tatlı hatıralarla tam 4 yılı devirdik beraber. Seni her gün bir önceki günden daha çok sevdim. Hep seni düşündüm, seni andım, seni düşledim. Sen benim sevdiğim, sevgilimdin… Ve Allah’ın izniyle kocam olacaktın…

4 yıl sonra 29 Mart… Bebeğim bugün benim için hayatımdaki en önemli gün. Seninle tanıştığım ve canımdan çok sevdiğim adamın doğum günü. Bu sene sana geçmiş yıllardan farklı bir parti ve hediye vermeyi düşünüyordum. Ne yapabilirim diye düşünürken Rabbim bana öyle bir kapı açtı ki…

Son zamanlardaki mide bulantılarımı ve kusmalarımı hatırlıyorsun değil mi? Hani hep kızardın “bebeğim hep abur cubur yiyip mideni bozuyorsun” diye. Ben her ne kadar dikkat etsem de beslenmeme bulantılar artınca doktora gitmeye karar verdim. Aklımdan “acaba ne yedim de bu kadar etkiledi” diye düşünürken doktor geldi ve o cümleyi söyledi; “7 haftalık hamilesiniz tebrikler…”

O an bayılmışım. Gözlerimi açtığımda bir hemşire elinde kolonya ile beni ayıltmaya çalışıyordu. İnanamıyordum hamileydim. Ben anne olacaktım. Canımdan da öte sevdiğim adam baba olacaktı. Allah’ım o günün heyecanını hala içimde taşıyorum. İkimizden bir parça taşıyordum artık. Sen benim kocam olacaktın. Hep istediğim gibi, hep düşlediğim gibi…

Nefesim… Bu olay kağıtlara nasıl sığdırılır nasıl anlatılır bilmiyorum ama bildiğim tek şey mutlu ve hamile olduğum. Anne olacağım anı düşündükçe içim kıpır kıpır oluyor. Seni de kocam olarak hayal ettiğimde dünyalar benim oluyor.

29 Mart… Doğum günün kutlu olsun hayatımın anlamı, karnımdaki çocuğun babası… İyi ki seni tanımışım, iyi ki doğmuşsun. Yaşadığım her dakikanın mutluluğu için sana binlerce kez teşekkür ederim. Bana yaşattığın bunca mutluluktan sonra sana verebileceğim en iyi doğum günü hediyemi kabul et…

Seni bir ömür seveceğim şairim…

Çocuğunun Annesi

Dilberin

Talha Dereci

30.11.2008 – Ankara

*Çukurova Üniversitesi Sinema Kulübü’nün bir film projesi var. Veysi Bilici kardeşim ve arkadaşlarının çektiği ve oynadığı filmde kız erkek arkadaşına doğum gününü kutlamak amacıyla bir mektup yazar. Doğum günü hediyesi de karnında taşıdığı çocuktur. Filmde geçen mektubu yazma işini bana teklif etti Veysi dostum. Benimde kalemimden böyle bir mektup çıktı. Umarım filmde yazı da başarılı olur.

Sen gittin gideli İstanbul’a bakıyorum da hala aynı. Tıpkı bıraktığın gibi… Egzoz, korna sesleri… İnanır mısın martılar bile aynı. Yani yine umutsuz ve amaçsız… Tıpkı bir rüyada gibi, oradan oraya uçuyorlar. Boğaz desen hala masum ufukta… Deniz biraz daha sakin… Bizim köfteci hala aynı yerinde. Yani sen gittin gideli İstanbul değişirdi sanmıştım ama yanılmışım, değişmedi. Tıpkı bıraktığın gibi…

Ne var ki ben zordayım bir tanem. Martılarda seni arar oldu. Oysa ne kadarda uğraştım yokluğunu fark etmesinler diye. İnan bir benim için attımsa ikide senin için attım yemlerimizi bizi bekleyen martılara. Hem de avuç avuç avuçlayarak. Dönüp de bakmadılar yemimize bir tanem. Evet, bende aç olmadıklarını düşünerek teselli ettim kendimi. Teselli etmesine ettim lakin bir hafta tok duramazlar ya. Dönüp de bakmadılar yemimize bir tanem. Yoksa her şey seninle mi? Sensiz bir anlamı yok mu hayatın, martının, umudun ve ümitsizliğin…

Değişmedi elbette hiçbir şey burada, değişmedi. Ruhumu tutan kafes bile aynı. Çatısı yıkılmadık ev kalmaz sanırdım şu yalancı dünyada. Bir martılar bana dargın bir penceremize doğan mehtap tufanı. Pencerem karanlık, çiçeğim susuz, gündüzlerim sarhoş geçer bir tanem gecelerim uykusuz. Sokak lambası da yanmaz oldu senden sonra ay ışığıyla anlaşmışçasına. Gün yüzünü göremedim yokluğunda. Ay da kendini saklar oldu benden. Doğmadı senden sonra penceremize demet demet. Martılar ay ışığı sendenmiş demek…

Atmaya kıyamadığım aynayı ters çevirdim duvarda. Üstüne örtü öreterek… Evet, atamadım, fakat sensiz o aynaya da bakamadım bir tanem. Ruhumu gösterir diye korktum inan. Ben ölümü bekler oldum arkandan, ruhum perişan…

Utancından mı yok olmak iyi kahrından mı? Sen beni utandırmadın ama yok olmak üzeriyim kahrımdan. Yokluğuna alışamadım bir tanem. Nereye baksam sen varsın. Çay bardağımda, kitaplığımda, şöminemde… Yani evimin her yanında… Sen varsın bir tanem sen varsın…

Artık bende gidiyorum. Kahrımdan mı yoksa utancımdan mı gidiyorum bilmiyorum. Bir sonbahar yaprağı gibi savruluyorum sensiz rüzgârlarda… İhanet yağmurlarında seni bekliyorum. Bir gün gelirde hasretimi dindirirsin diye.

Bekliyorum bir tanem bekliyorum…

Talha Dereci
2006 Hatipoğlu Lisesi – İlk Şiir Dinletisi

Yinede seversin hiçbir şey olmamış gibi. Aklın sevme dedikçe yüreğin ağır basar. Ve bu kararsızlıklar içinde alırsın çekip gitme kararını. Ve bir gün kafanda milyonlarca düşünce… Aklın yine sevme git der yüreğin hala kal der. Ama sen yüreğinin sesini dinlemek istemene rağmen aklını kullanıp buralardan çekip gidersin…

Bu kadar karmaşadan sonra kendini yeni bir hayatın içinde bulmaya çalışırsın. Belki yeni bir ülke, yeni bir kent, yeni bir iş… Kim bilir belki yeni bir sevgili bulursun. Ama eskiyi asla unutamazsın. Hem aklında hem yüreğindedir mazi. Unutmak için sevme taklidi yaparsın. Kimi zaman kendince başarılı olsan da, kimi zamanda rolünü beceremediğin için atılırsın hayat denilen küçük ama uzun tiyatrodan. Yine sıfırdan başlarsın. Ve yine yükselemeden eksilere düşersin. Yani anlayacağın sevme işini sahte dahi olsa beceremezsin…

Becerin bu kadardır. Hayat yine avans vermiyordur sana… Yeteneksizliğin yüzünden mutsuzluğunda öne çıkar. İsyan ederdin “bu kadar şeyin üstüne bir de sen mi çıktın karşıma”  diye. Ama nafile… Beceriksizlik ve sevilmemenin üstüne artık bir de mutsuzluk eklenmiştir. Belki sondur. Son bir hazinen kalmıştır. İnsanın en büyük hazinesi… Umut…

Ama unutmuşsun… O da bir vefasız uğruna sönüp gitmiştir…

Talha Dereci
10.08.2006

Şarkıların insana yazdırdığı anlardan birisindeyim. Eskilerden Yeni Türkü çalıyor. Olmasa mektubun… Her an moda girmeye hazır ben yine kopup gidiyorum uzaklara… Sadece bu cümleye takılarak ben şimdi sevmedim mi gibisinden sordum kendime. Evet, birçok şeyi göze almıştım. Saymakla bitmez bu fedakârlıklar göze alınanlar ama nihayetinde şu an göze almadığım veya alamadığım şeyler yüzünden aşk denen oyunda yalnızları oynayan bir kovboyum. Demek ki her şeyi göze alamamışım. Demek ki hakikaten sevmemişim…

Nereden nereye derken iyi ki şarkı değişti. Biraz daha devam etseydi bu şarkı kendi kendimi suçlamaya başlayacaktım neden tam olarak sevgini ortaya koyamadın diye. Yine ayrılık muhabbeti açacaktım kendi kendime. Yine efkâr… Yine bilindik gececi Talha…

Rabbim sanki kendimi sorgulamamam için göndermeler yapıyordu. Radyoda Üç Hürel çalmaya başlamıştı. Bir sevmek bin defa ölmek imiş… Sevmek buysa sapına kadar sevdim diyorum kendimi teselli edercesine. Nasıl ki şairin dediği gibi insanın ağlaması için gözünden yaş gelmesi gerekmese de, insanın ölmesi için de nefesinin kesilmesi gerekmez… Öyle ya nefes almak yaşamaksa herkes yaşıyor demektir… Zaten her insan ilişkisi ve sevgisi için ölebilir (!) ama her şeyi göze alamaz. Sanırım bu sebepten dolayı şimdikilerde üç beş gün süren kısa vadeli ilişkiler…

Çok küçük şeylerde gereğinden büyük şeyler düşünen ve sürekli ayrıntılara takılan ben ard arda çalan şu iki şarkıda en güzel yıllarımı acaba bir hiç uğruna mı verdiğimi düşünmeye başladım…

Bu soruları sorarken kendime Rabbim yardım çağrımı duymuş olacak ki radyoda çıkan şarkıyla ben tekrardan koptum. Ve işte ben seni böyle yaşadım. Kim ne derse desin ne halde olursam olayım ben seni bu halde sevdim dedim. Radyoda bir İlhan İrem klasiği çalmaya başlamıştı… Anlasana…

“Her sevincin her kederin en ölümsüz sevgilerin sonsuz denen göklerin her şeyin bir sonu varsa ayrılıkların da sonu var bir gün çıkıp geleceksin içimde bir ümit var yeniden seveceksin…”

Nasıl ki her şeyin bir sonu varsa bu ayrılığın, bu mesafelerin de bir sonu elbet vardır elbet olacaktır diyerek sevmiştim ben seni. Her sabah fotoğrafına bakarak sevmiştim seni. Dizilerdeki mutlu çiftlerin yerine koyarak, en güzel aşk şarkılarını hep sana ithaf ederek sevmiştim seni… Evet sevmiştim. Bazen sebebi olmadan bazen sırf beni anlayan ve beni dinleyen biri olarak sevmiştim seni. Bazen beni benden çok düşündüğün için sevmiştim seni. Kimi zaman anlaşamasak da sevmiştim seni. Öyle ya Teoman’ın da dediği gibi; sevgi anlaşmak değildir nedensiz de sevilir… Anla işte kısa ve öz… Sevmiştim…

Şarkıların insana yazdırdığı anlardan birisindeyim. Radyodan cızırtı sesleri gelmeye başlıyor ve saatlerdir bana zor dayanan şarj “batarya zayıf” diye sürekli uyarı verirken ben sadece radyodaki son şarkının nakarat bölümünün bir kısmını dinleyebildim.

“Ben sevmek, sevmek isterdim nerden bilirdim…….”

Ve “batarya boş” lafıyla gerçek hayata döndüm…

Talha Dereci
05.06.2008

Amacımız bu hayatta bütün zorluklara karşı yaşamakmış ya umutsuz olur mu hiç? Tabi olmaz ama etrafınıza bakın. Kaçınızın umudu var? Kaçınız “ Yarın güzel olacak “ diye teselli ettiniz kendinizi. Oysa bilmiyor muydunuz umudunu kaybeden insanın kaybedeceği başka bir şey olmadığını…

Peki, size soruyorum hayatın şartlarını aşacaktınız hani? Umudunuz nerede? Şartlar ne kadar ağır oldu ki umudunuzu yitirdiniz? Şartlar böylesine değiştirmeli miydi sizi? Yoksa şartlara bu kadar denli kolay ve çabuk mu teslim olmalıydınız. Hep demez misiniz “ Hayat çok zor! “ diye. Evet, hep dersiniz. Ama zoru başarmak için hiç uğraşmazsınız…

Evet, hayat zordur. Tahmin edemeyeceğiniz kadar zordur. O kadar zordur ki hiç yaşamamışken, daha az yaşamaya yargılar hayat seni. Hem de amacı sana ömrünü yaşamaya çalışırken yardım etmektir. Gülünecek şeydir. Bir yazar şöyle diyor ; “ Yaşamın izmaritini veriyorlar elime, sigara içmeyi yasakladıktan sonra… “ . İşte hayat bu kadar zordur. Beş verir, on ister misali…

Hayat bu kadar zorken siz ise ; “ Bu son “ diye kabuğunuza çekildiniz her zaman. Gidişinizin herkes tarafından bilinmesini isteyerek, kapıyı son gücünüzle çarpıp gittiniz. Arkanıza bile bakmadan. Ama aklınız hep gerideydi. Bazen de “ Bu son “ deyip ölümü beklediniz hasta yatağınızda. Giderken bile ilgi beklediniz…

Yine hatırlatayım umudunuzu kaybetmiştiniz. Yüzünüzdeki kırışıklığın, saçınızdaki karların sebebini bazen hayata, bazen de başkalarına bağladınız. Ve bahaneniz de hazırdı ; “ Hayat zor. Ayakta duramadık…”  …

Hayatı bahane ettiniz. Zorluklara göğüs germeye çalışmadınız. Umudunuzu yitirdiniz. Ama şunu unutmuştunuz. Günden güne kendinizi yok olmaya mahkum etmiştiniz…

Talha Dereci
06.02.2006

Oysa hep kalmaya yeminliydi bu gönül, bir ömür elini tutmaya, sadece gözlerine bakmaya… Oysa hep yanında kalmaya, başımı omzuna yaslamaya, “bir ömür” demeye yeminliydi… Oysa hep yanında olmaya… Ama şimdi gitmek istiyorum. Susturulan bakışlarımla son bir kez yüzüne bakarak gitmek istiyorum.

Hiç bir engeli tanımak istemiyorum. Hiçbir kişiyi düşünmüyorum. Kimsenin beni durdurmasına izin vermek istemiyorum. Uzaklaşmak… Defolup gitmek istiyorum bu koca şehirden. Belalar okuyarak, küfürler savurarak; cebimde paslı bir çakı, cebimde üç beş kuruş, yreğimde bir yangın kor kor yanarken gitmek istiyorum…

Eski Talha’yı öldürüp gitmek istiyorum. Ne fedakar olmalı, ne açıksözlü, ne efendi ne de dürüst… Aksine olabildiğine zalim, gaddar ve kaba olmak istiyorum. Vurdumduymaz olmak istiyorum. Bana acı verenlere daha fazlasını yaşatıp, adımı kazıyarak bu kente, arkamda yaşlı gözler bırakarak lanet şehirden gitmek istiyorum…

Evet sadece gitmek… Alabildiğine uzaklar, ardıma bakmadan, hellalik almadan gitmek istiyorum…

Lanetler okuyarak gitmek istiyorum… Gitmek…

Talha Dereci
24.03.2008
Trabzon – Sahil