Sanki birbirine adanmış iki gönül. Ve unutulmayan anılar gözlerimin önünde bir film şeridi gibi geçmekte.Bazen bir rüzgar gibi hızlı, bazen de rüzgarda savrulan bir yaprak gibi yavaş ve derinden derine sessizliğe gömülmekte…

O zamanlar daha küçüktüm diye kendimi avutuyorum, o zaman yaşananlar sadece gelip geçici bir çocuk oyunu diye avutuyordum kendimi… Daha niye kendimi kandırıyorum? Daha niye sevdiğimi söyleyemiyorum? Sadece duvarlar mı bilecek benim sevgimi.  Herhalde sadece onlar bilmeli… Çünkü bir tek onlar beni dinleyen. Sadece onlar mı bilecek… Bilsin ulan… Bilsin… Sevgimi birisi bilecekse; evet birisi bilecekse sevgimi bilen duvarlar olsun… Ne olacak sanki… Ha duvar ha o gizli sevgili… Aranızdaki tek fark beni dinleyenin sadece duvar olması. O da cansız olmasından olsa gerek… İkinizde tüm yaşananlarda sadece bir put gibi dikilip kalıyorsunuz. Hiç sesinizi çıkarmadan. Suçlu olduğunuzdan bedeninizden bir tuğla daha eksiliyor. Ben ise; bu tuğlayı geri eski yerine koymak için ne uğraşlar sarfediyorum bilemezsiniz… Tabi bilemezsiniz sizin gözünüz yok ki… Siz canlı değilsiniz ki… Bazen kendime acıyorum. Seni nasıl sevdim diye? Evet seni nasıl sevdim diye sormak isterdim sevgiliye. Ama nerde… O ne anlasın.Onun kulağı mı var ki… O canlı değil ki… Hep kendime acıdım ama hiç size acımadım, acıyamadım… Hem size acısam siz ne anlarsınız ki…Sizin kalbiniz yok ki…Bazen de düşünüyorum seni sevmekle hata mı yaptım diye.Çünkü karşılık alamıyordum senden.Bazen ufak bir tebessüm atardın.Beni sevindirirdin.Ne kadar sevinirdim bilir misin? Ama nerden bileceksin.Senin beynin yok ki…Sen canlı değilsin ki… Zaten sonra anladım bana verdiğin o tüm tebessümler sahte bir tebessümden başka bir şey değilmiş…Gündüzleri sessiz sevdiğim olan sen geceleri korkulu bir rüya oluyorsun.Bir anda kabusa dönüşüyorsun.Şimşek çaktığındaki o beyaz ışık senin üzerine çarptığında çok korkunç bir hal alıyorsun.Ve yine her zaman ki gibi yorganın altına girip usulca ağlıyorum.Ve Allah’a dua ediyorum; “ne olur ona bir şey olmasın” diye… Ama sen her defasında o karanlık duvar gibi sadece sessizce ortada kalıyorsun…

Talha Dereci