Gitmelisin! Aşk denilen bu beraberliğimizin iyiliği için gitmelisin. Ne arkanda bıraktığın kırık kalbi düşünmelisin ne de önündeki kıracağın gönülleri. Her şeyi elinin tersiyle itip şu lanet olası hayatımdan çekip gitmelisin. Kapıyı çok sert kapamalısın ki kulaklarım bu gidişine üzülerek çınlamalı saatlerce. Hiç acımamalısın çocuksu yüreğime. Çocuğum diye üstüme de gelmemelisin. Dedim ya; sen hiçbir şey olmamış gibi çekip gitmelisin… 

Belki benim umutlarımı almalısın. Belki de sende olmayan sevgimi alıp gitmelisin. Kaldırım taşı kadar soğuk gönlüne hapsetmelisin bu umutlarımı. Veya bir zamanlar beraber beslediğimiz umutlarımızı. “Söz” deyip tutmadığın esir olmuş hayalleri bırakıp gitmelisin. Bırakıp gitmelisin ki; hayat bana bu kadar derinden derine çelme takmamalı. Sen bu hayat denilen şeyi oluruna bırakıp gitmelisin…

İçimdeki nefretime daha nicelerini katmadan bu sokaktan çıkıp gitmelisin. Arkana bile bakmamalısın. Nice caddelerden geçmelisin, nice şehirler atlatmalısın, dünyanın bir ucuna gitmelisin. Ama bu sokağa bir daha dönmemelisin…

Geleceğe dair yaptığın planlarda tüm işi bozan geçmişin olmalı. Geçmiş sana hep acı vermeli. Belki bir damla yaş belki biraz gurur incinmesi. Ama maziyi düşündükçe hep bir hançer saplanmalı sırtının en can alıcı yerine. Sen sonunda bu eziyetlere dayanamayıp gitmelisin…

…

Ve gittin. Tıpkı dediğim gibi yaptın. Hiç aldırış etmeden şu gönlümü bırakıp gittin. İhtimallere ve rastlantılara hiç tahmin hakkın vermeden beni bırakıp gittin. Oysa beni bırakmazsın sanırdım. İnan bunun yüzünden bu sözlerim. Beni terk etmezsin sanırdım. İnan bu yüzdendi şu yazdığım satırlar. Sen ayrılığı kulaklarımda çınlatarak kapıyı son gücünle vurup gittin. Erişilmez hırsların derinliklerinde kaybolup gittin. Beni yalnız bıraktın.

BENİ YİNE SENSİZLİĞE MAHKUM EDİP HAYATIMDAN ÇIKIP GİTTİN…

Talha Dereci           
29.03.2006