Niye böylesin kader niye? Seni tanımazdım önceleri. İnsanların dilinden düşmezdin. Şimdi ise dilimde değil yüreğimdesin. Hep bir parça acın var bende. Hep bir sızı var.Ağırlık çöker bedenime seni düşününce…

Hep küçüklüğüme dönmek istiyorum. Çünkü hayat o zaman anlamlıydı. Deniz mavisiydi hayat. Fırından yeni çıkmış ekmek gibi taze ve sıcaktı. Çünkü o zaman dert yoktu. Sıkıntı yoktu. Tozpembeydi hayat. Amaçsız uçan kuş misali özgürdün.Ne ağlamak vardı o zaman ne de loş karanlıklar.Hiç gecem olmazdı.Güneş benim için doğardı ve ben gözümü kapatmadıkça batmazdı.Okyanuslar hep benim için durgundu.Ben yaşama küsmedikçe hiddetlenmezdi.Ve o okyanusun hiçbir zaman hiddetlendiğini görmedim.

Hayat çok güzeldi. O zamanlar keyif veriyordu yaşamak. Kar bembeyazdı.Havada siyah renk adına hiçbir şey yoktu.Evlerden yükselen dumanlar dahi beyazdı.Etraftaki karlar gibi.Ormanlar yemyeşildi.Yeni filizlenen tohumlar ışık saçıyordu.Nisandaki yağmur bir başkaydı.Her ne kadar ıslansa da için her zaman sıcak kalırdı.Kaldırıma birikmiş sarı yapraklar hiç bir zaman fazlalık yapmazdı.Geceleri çöp arabaları gezmezdi dar sokaklarda.Çünkü insanların kötü kalpten başka çöpleri olmazdı.O zamanlar çöpleri hiçbir zaman dolu görmedim.O zaman insanların tek ihtiyacı sevgiydi.Ama hiçbir zaman sevgiye muhtaç insan görmedim.Çünkü insanın temeli sevgiyle örülüydü.İşte bu yüzden küçüklüğüme dönmek istiyorum…

Şimdiki hayatıma bir baksana dostum.Şimdi dertsiz günüm olmuyor.Sıkıntı ortağım oldu.Amacım vardı bu sefer.Ama bir kanadım kırıktı,uçamıyordum…Özgür değildim.Şimdi ise sadece gecem belliydi.O da loş karanlıklarda oluşuyordu.Gözüm açık kaldıkça güneş doğmazdı.Güneş ise az ilerideki köşede duran sisli ve kirli sokak lambasıdır.Hep bu sakak lambası yansın diye gözlerimi kapatmazdım.Bu yüzden de gündüzüm olmazdı.Hayata küsmüş durumdayım.Bu yüzden okyanusun köpüklü dalgaları hep üzerime doğru gelirdi.Her gelişinde sensizlik uğrunda boğulurdum,hiddetli dalgalar içinde.Şimdi beyaz kar görmeye dahi hasretim.Kar rengi ise insanların kalbi kadar isli ve siyahtı.Bir de yollardaki çamurlar bunun üstüne eklenince durum daha da vahim olurdu.Evlerden yükselen duman ise hava kirletmekle yetinmeyip etrafına kötülük iksiri saçıyordu.Şimdikilerde 4-5 ağacın yan yana dikilmesi orman oluyordu.Eskiden yalnız kalan kurtlardan başka ağaç olmazdı.Ne filizlenmeye başlayacak ne de sen varsın şu an serüvenimde.Nisan yağmurlarının sokakları sel altında bırakması ve bereketli toprağı çamur yapmaktan başka hiçbir işi yoktu.Mevsim rüzgarlarıyla birlikte savrulan tohumlanmaya başlamış sarı yapraklar.Artık çöp arabaları rezervasyonlu misafirleri oldu dar sokakların.Artık dar sokaklarda birden fazla çöp arabası gezer.Kötü kalpleri temizlemek için.Şimdi ise sevgiden başka sevgililere ihtiyaç var.Hatta bu iş o kadar çok abartıldı ki “Sana Yine Muhtacım” diye şarkı bile var.İnsanların ağzında…Hem de gecelerce…

İşte kader bu ve kaderin sonucunda gelen hayatım,serüvenim.İçimdeki çocuğu yaşatmak istiyorum ama tek engeli var.

O da ; kader, kader, kader…

Talha Dereci
2004 Polatlı