Yıllar sonra seni aynı otobüste görmek beni sevindirmedi diyemem…

Tam unuttum derken bir an karşıma çıkman ve kanamaya yüz tutmuş yarama tuz basman… O an bana bir adımdan bile daha yakındın… Ellerim tutmak istese korkar değemez, sesim sesine çarpmak istese titrer… Gözlerini gözlerimden kaçırdıkça bende; nefesimden buğulanmış camdan dışarı bakmakla yetindim… Yol boyunca göz göze gelmemek için elinden geleni yaptın. Ayakta duranların sırasını bile bozdun. Hatta bilet parasını bile yolun yarısında ortam rahatlayınca verdin. Bu duruma ağlayım mı güleyim mi anlamadım… 

20 dakikalık yol sanki 20 asır gibi geçti…

Yaşadıklarımız aklıma geldi. Belki de yaşayamadıklarımızı düşünmeliydim. Çünkü o günlerin gelmeyeceğini ikimiz de biliyorduk. Türk filmlerinin vazgeçilmez sözü dönüp dolaşıp o an bizim için söylendi: “Biz ayrı dünyaların insanlarıyız…”

Sen ne düşünüyordun ya da beni takmayıp müziğini dinlemeye devam mı ediyordun? Hala benden nefret ediyor muydun? İçin titriyor muydu benim gibi? Acaba… acaba… ????

Bunun gibi cevabı olmayan sorular sorduğumda kendime otobüsün durduğunu ve ineceğimiz durağa geldiğimiz fark ettim. İlk defa otobüsten inmemeyi bu kadar çok istiyordum. Bitmemeliydi bu yolculuk. Ama her şeyin bir sonu olduğu gibi bu yolculuğunda bir sonu vardı. Belki bir umuttur bakar diye gözlerimi sana çevirdiğimde beni izlediğini fark ettim. Bir kaç saniye bakıştıktan sonra sen indin bende arkandan… Hızlı adımlarla uzaklaşıyordun duraktan, benden… Seni izlemeyi düşündüm ama ne işe yarar dedikten sonra yolumu değiştirdim. Yollarımızı değiştirdim…

Başka bir yolculukta görüşmek dileğiyle unutulmayan sevgili…

Talha Dereci
04.09.2006
Yenimahalle-Kızılay Özel Halk Otobüsü – ANKARA