Hep terk edilmenin acısı vurdu beni
Terk edilmektendi gözyaşlarım
Ve umutsuzca bakışlarım…
Sanki oyuncağı elinden alınmış bebek gibiydim.
Dedim ya hep terk edilmenin acısı…
Ve ben bir tek terk edilmek;
Acı verir bilirdim…
Ve bir gün bende terk ettim.
Ne kadar kolay söylemesi demi?
Terk ettim…
Ama yüreğim hala orada…
Arkama baktım;
Koskoca bir okul…
Yenilenmiş haliyle;
Göze çarpmakta.
Gelin dostluğu tadın burada diyor.
Gelin acıları azaltalım.
Sevinçleri artıralım…
Her ne olursa olsun
Ayrılıkların hepsi bana acı verdi.
Ama terk edilmek yerine;
Terk etmek…
Evet, terk etmek
Daha çok acı verdi…
Ama kimin uğrunda
Sende bırakılacakmışsın ha okul!
Geride bıraktığın nice anılar…
Kepenkler arasında;
Özgür olmayan gözyaşların…
Ve doyasıya ağlayamadığın geceler…
Sanki hiç sabah olmayacak gibi korkman zifiri karanlıktan…
Ve akşam yemek saatlerini bekleyişin
Bir bardak suya;
Piyangodan para çıkmış gibi sevinmen…
Hele yazdığın şiirler
Ve yazıldığın alın yazıların.
Sabaha kadar uyumayışların
Sabah 2 saatlik uykunu bölen
Kapının camına vuran hocaya
İçten içe bir of demen!
Bir yerden telefon bulup
Dostlara ulaşmaya çalışmaların.
Ve her defasında olumsuzluk sonucu alman…
Parasını veririm deyip yediğin yemekler…
Ve parasını vermeden kaçışların…
Geceleri her garip yurt öğrencisi gibi
Ki öğrenci demeye bin şahit!
Birkaç lokma yiyecek arayışların
Arkadaşlarınla birlikte;
Geceleyin kantini açtırmanız
Ve ertesi sabah;
Faruk Abi’nin bize kızması!
“ Yine mi yazdırdınız! “ diye…
Hiç bilmediğin basketbolu;
Hala bilmesen de oynaman…
Ve umutla çıktığın sınıf maçından;
Yine hüsranla çıkman…
Korkma kimsenin güvenini yitirmedin…
Gerçi sana güvenen biri yoktu…
Gülün dikeni dediğin;
Her ne kadar kötü iz bıraksa da
Öğle araları okul kavgaları…
Ve efendi gözük diye;
Kavgalara katılmaman.
Gerçi katılsan da dayak yiyeceğini bilirdin.
Doğruya sen süt çocuğuydun!
Ya bir köşeye çekilip;
Sessizce şarkı mırıldanman…
Kantine yaptığın borçlar
Her defasında bir daha olmaz desende
Borçlarını kapatışın.
Fizikten batmanı mı anlatayım
Yoksa hocayı sıkıştırma fikrini mi?
Yoksa top oynarken kolunu mu kırmanı mı?
Nasıl kırdın ki?
Etrafta hava atacak kızda yoktu.
Akşamları seni arayan ailenin yanına;
“ Yine ne yaptım? “
Düşüncesiyle gitmen mi?
Yoksa okulun değerini bilememen mi?
Her zaman dediğim gibi
Çok şey var aslında anlatılacak
Çok kişi ver yüzüne tükürülecek
Ama bir kişi var uğrunda ölünecek…
Bilirsin sonları sevmem
O yüzden elveda değil.
Hoşça kal…

Talha Dereci
2006 – Polatlı Samanyolu Lisesine