Oysa hep kalmaya yeminliydi bu gönül, bir ömür elini tutmaya, sadece gözlerine bakmaya… Oysa hep yanında kalmaya, başımı omzuna yaslamaya, “bir ömür” demeye yeminliydi… Oysa hep yanında olmaya… Ama şimdi gitmek istiyorum. Susturulan bakışlarımla son bir kez yüzüne bakarak gitmek istiyorum.

Hiç bir engeli tanımak istemiyorum. Hiçbir kişiyi düşünmüyorum. Kimsenin beni durdurmasına izin vermek istemiyorum. Uzaklaşmak… Defolup gitmek istiyorum bu koca şehirden. Belalar okuyarak, küfürler savurarak; cebimde paslı bir çakı, cebimde üç beş kuruş, yreğimde bir yangın kor kor yanarken gitmek istiyorum…

Eski Talha’yı öldürüp gitmek istiyorum. Ne fedakar olmalı, ne açıksözlü, ne efendi ne de dürüst… Aksine olabildiğine zalim, gaddar ve kaba olmak istiyorum. Vurdumduymaz olmak istiyorum. Bana acı verenlere daha fazlasını yaşatıp, adımı kazıyarak bu kente, arkamda yaşlı gözler bırakarak lanet şehirden gitmek istiyorum…

Evet sadece gitmek… Alabildiğine uzaklar, ardıma bakmadan, hellalik almadan gitmek istiyorum…

Lanetler okuyarak gitmek istiyorum… Gitmek…

Talha Dereci
24.03.2008
Trabzon – Sahil