Talha Dereci » talha derecinin şiirleri

İlham Meleği Kanatlarını Çırpsa

Talha Dereci — Wed, 04 Mar 2009 07:28:42 +0000

Ne kadar zorlasam da olmuyor
Eskisi kadar kolay düşmüyor duygular satırlara.
Kalemi aldığımda elime;
Ne mürekkep akıyor usulca kâğıda,
Ne de kâğıt izin veriyor üzerine yazılmasına…
Hâlbuki Yeşilçam tadında şiirler yazardı bu bilek
Yer yer güldürür, çoğu zaman da ağlatırdı.
Bir bakışa sayfalarca döktürürdü kelimeleri
Bir tebessüm yeterdi onca dertleri kenara itmeye…
Ferhat gibi dağları delmese de,
Mecnun gibi çöllere düşmese de,
Bir adı vardı; tanınan, az çok konuşulan…
Uğruna feda edebileceği birçok şey vardı;
Dostum diyebileceği, sırtını yaslayacak duvarı,
Gözyaşı dökebileceği bir aşkı,
Çılgınlıklar yapabileceği deli dolu sevdaları vardı…

Şimdi…
Sadece adı kalan, birkaç harften ötesi olmayan,
Her ezgide efkâra dem vuran,
Takvim yapraklarını yırtmaktan aciz
İki satırı yan yana getiremeyen
Dünyadan bi haber…
Ara sıra anılarıyla hüzünlenen,
Geçmişte yaptıklarıyla övünen,
Gerçekleştiremedikleriyle kahrolan
Geleceğe dair bırakacağı tek bir şeyi bile olmayan,
Yıkık, bitap düşmüş, perişan, sefil bir kul…

Talha Dereci
02.03.2009
TİTİA Kantin – Trabzon

Ve Benim Bitişim Başlamıştı

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:55:50 +0000

Ve yine baş başayım elimdeki son fotoğrafınla…
Bana verdiğin ilk fotoğrafınla…
Hani şu gece yarısı çekilmiş bir gezi fotoğraflarından kalan
Üzerinde beyaz pardösünün olduğu…
Gözlerinin mahmurluğunu dirhem dirhem belli ettiğin…
Hatırlıyorum da bir diskette vermiştin o fotoğrafı
Senin bana “seni seviyorum” diyemediğin,
Benimse kıyarım diye koklayamadığım, dokunamadığım günlerdi…
İlk aşk dercesine…
Taze sevdalardaki gibi…
Bir tek bu fotoğrafın vardı o zamanlar.
Telefonumda, bilgisayarımda, odamın duvarında, dolabımın kapağında…
Her baktığım sendin…
Her bakışım sanaydı…
Yabancı bir mekâna girdiğimde;
Gözlerim hep seni arardı…
Sen yoksan o fotoğraf ile yetinirdim…
Hatırlar mısın yüzlerce kişiye sana yazığım şiiri sunarken;
O fotoğrafı kullanmıştım…
Şimdi anlıyorum da ilkler insana ne kadar çok acı veriyor…

Zaman geçtikçe “basitleşen” aşklardan olmuştuk maalesef bizde
Belki çok zaman sonra bu hâle gelmiştik ama
Yine de tutunamayanlardandık artık…
Daha sonraları onlarca daha fotoğrafın oldu bende
Vuslatı fotoğraflarla geçiştirmeyi öğretmiştik birbirimize
Daha birçok şeyi öğrenmişken ve öğrenilecek onca şey varken
Gerçekleştirilecek bir sürü hayal varken
Bir hançer gibi saplanmıştı ayrılık gönlümüze…

Kazandıklarımı bir kefeye koyup,
Yitirdiğim tek seni diğer kefeye koyduğumda;
Dengemi bu kadar alt-üst etmene ağladım saatlerce…
Kahkahalar atıp, seni unuttum dedikten sonra,
Bir de üstüne senin yüzüğünü çöpe attım
Yenisini taktım bir “sözlüm” var dediğinde
Oracıkta donakaldım…
Ayaklarım gidemedi ölüme…
Yıkıldım…
Bertaraf oldum…
Sen gitmiştin…
Ve benim bitişim başlamıştı…

Ne yöne gitsem, kime ne desem diye düşünürken,
Kendimi en efkârlı ve en yalnız hissettiğim sahile gittim…
Vurgun nağmeler vardı kulağımda…
“Aşkın cenazesi vardı” şarkıdaki gibi…
Elimde eskimiş bir zarf ve bir yığın fotoğraf…
Bana yazdığın tek mektuptu…
Onu yazmaya karar vermek için kim bilir kaç kez kendinle baş başa kaldın…
Birbirimize bir mektup yazamayacak kadar yasaklanmıştı “aşkımız”…
Acizdik bir bakıma…
Ama mutluyduk…

Oturdum her zamanki oturduğum o banka.
Yağmurlardan yıpranmış,
Üzerine isyankâr sözler yazılmış
Baş harfler kazınmış
Seni düşündüğüm, seni hissettiğim banka…
Mektubunu çıkardım zarfından.
Hatırlıyorum bir Cuma namazı çıkışı gelmişti yurda o zarf
Cep telefonu mesajlarının hüküm sürdüğü bir devirde
Sevgili tarafından yazılmış bir mektubun
Ne kadar önemli olduğunu da anlamıştı zaten etraftakiler…
Ve mektubu okumaya başladım…
Tekrar tekrar okudum…
Her satırda fotoğraflarına baktım…
Duymaya hasret kaldığım sözcükleri
Bir bir okudum…
Boğazıma düğüm oldu hepsi…
Sen bana “şairim” derdin,
Ben sana “sevdiğim”, “dilberim” derdim…
Okudukça gözyaşı döktüm…
Yağmur başladı…
Gözyaşlarıma karıştı…
Ve cebimdeki çakmağı çıkarttım…
Gözyaşlarımla kirlettiğim o mektubu yakmaya başladım…
Her kül tanesinde senin kokun geldi burnuma…
Her kül tanesinde hıçkırıklarım arttı…
Bir gönül yangınıydı ellerimin arasında kaybolanlar…
Mektubun ve fotoğrafların geri dönülmez bir yoldaydı artık…
İşte o zaman anladım
Terk edilmenin verdiği o büyük acıyı…
O zaman anladım,
Senin hayatımdaki yerini…
O zaman anladım,
Seni hâlâ ne kadar çok sevdiğimi…
“Sen gönlüme sevdanın adını yazmıştın,
Ben aşkına tutulmuş bir deli candım…”

Talha Dereci
28.09.2008
Trabzon

Kavuşmak Diyeceğim Hasrete İnat

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:54:11 +0000

Ne zormuş be sevdiğim
Şu koskoca yılları
Bir bavula doldurmak
Ve beklerken seni özlemek…
Ardıma bakmaktan korkarak
Düşeceğim şu koridora…
Sende terk edilirmişsin
Senden de kaçılırmış
Ayak uyduramayınca…

Oysa insan sevdiği zincirleri
Çaresiz parçalarmış bir bir
Şimdi kalbim;
Hücreler kadar soğuk ve dar
Sensizlik kadar acı ve sefil
Bir gün daha bitecek
Ölümüne sensizlik
Hasret içimi kaplamış…

Bilir misin hayat bunu görmez
Şimdi öyle bir gün ki;
Ayrılığın en acı koyduğu
Gözyaşlarıma diş geçiremediğim…
Gündüz ışığını kaybetmiş
Gece ise yıldızlarını…
Kuşkusuz birilerine özeniyorum;
Özgürlük için güvercine
Sevgi taşıyan Ferhat’a
Çıkmaz sokaklara giriyorum bile bile
Kayboluyorum meçhul yollarda
Bir gün bulunabilme ihtimaliyle karşı karşıyayım
Evet bir ömür tüketmeye razıyım
Bir ömür tüketmeye…

Sensiz gelen ilk günün güneşi
Tıpkı gözlerindeki ışık gibi
Şimdi ben;
Ayın sisli beyazı gibi
Su alan kayık gibi
Bir fırtınanın ortasında;
Çaresiz, perişan, sersefil…

Ne yapayım sen yoksun yanımda
Aslında en baştan anlamalıydım
Bilmeliydim sevenlerin ayrılacağını…

Şimdi bir deniz kenarında;
Yokluğuna ağlayacağım
Bir gün denizin en uzak köşesine
Koyacağım güzel yüzünü
Gökyüzüyle birleşecek bedenin
Ve ben ağlayacağım çaresiz gidişine
Martılar isyan edecek
Hafiften yaşlar dolacak
Ama bir türlü boşalmayacak…
Bırak o gözyaşları hep içinde kalsın
Bir gün elbet gidecektin
Sen benim güneşimdin
Elbet bir gün gece olacak
Ve sen beni terk edecektin…

Talha Dereci
24.08.2006
Ankara

Okul

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:52:27 +0000

Biter mi sanıyorsun aşk dersi
Hocası hayat iken
Teneffüslerinin süresi belli değilken…
Bitmez elbet
Bir dersten geçersin
Birisinden kalırsın
Ama okul her daim devam eder
Taa ki bu son nefesini verene kadar…

Bırakma ellerimi sıra arkadaşım
Ne okulu ne aşkı
Ne de seni
Bırakmam…
Bırakamam…

Talha Dereci
13.06.2008
Trabzon

Resmi Sevdaların Başkenti

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:49:49 +0000

Güneşin doğmasıyla sokaklara döktüğün,
Emekliliğini her defasında erteleyen
- işini sevdiği için değil;
emekli maaşıyla geçinemeyeceğini bildiğinden –
Otuz beş kırk yıllık memurların…
Metrosunda, otobüsünde, dolmuşunda
Farklı farklı duygular
Farklı farklı simalar taşıman…
Tanesi kırk kuruşa gelen simidin
Üç tanesine bir liraya satman…
Hep bir hareket içinde olan Kızılay’ın
Yeşil ışığı kırmızıdan fazla yanan trafik lambaların…
“06 … devam et…” diye anlaşılmayan sesler çıkaran trafik polislerin…
Yolu düzenlemek için;
EGO’nun uzun otobüslerini kavşaklara yerleştirmen…
Bir o yana bir bu yana;
Zabıtalardan kaçan seyyar satıcıların…
İnsanlara panzerleri, çevik kuvvetleri alıştırman…
Her binanda bir dershane, bir avukat, bir diş doktorun…
Olmayan denizinin yokluğunu;
Keçiören’deki yapmacık şelalelerle doldurmaya çalışman…
Her sabah Çankaya’dan esen siyasi rüzgarların…
Zararına satılan kitapların olduğu Olgunlar Sokak’ın…
Zafer Çarşısının önünde oturmaktan bıkmayan;
“Dilekçe yazılır” tabelasının önündeki
Yıllarca daktilosuyla oturan ihtiyar adamın…

Hey gidi Ankara hey…
Ülkenin sıcak gündemini oluşturman
Kocatepe’de kitap fuarın…
Bir de sabah namazın…
Fuarda sıcak bir salebin…
Kültür Merkezi’nde gelenekselleşen fuarın…
Anıtkabir’de Ata ziyaretin…

Varoşlarındaki sevdaların
Bir yanında;
Züğürdün çenesini yoran villaların,
Bir yanda;
Küçük ama gönlü bir o kadar da büyük
Gecekonduların…

Ankara…
Her masasında tavla bulunan cafelerin olduğu ;
Konur Sokak’ın…
Metropol’de bir sineman…
Orman çiftliğinde bir AOÇ dondurman…
Kokoreçin…
Hayvanat bahçen…
19 Mayıs Stadyumu’nda ;
Ankara derbilerin…

Bir de resmi sevdaların vardı Ankara…
Bu kadar fasa fisodan sonra;
Sevdaların vardı…
En ağırından…
En vurgunundan…
Önce sev sonra unut dedirtecek derecede…
Hep hüznü, hep ayrılığı anımsatan…
Terkedilişler, gözyaşları, isyanlar…

Bunları yaşattın bana Ankara…
Ankara…
Resmi sevdaların başkenti…
Ankara…
Ankara…

Talha Dereci
03.01.2008
Trabzon

Mor

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:48:58 +0000

Mor hayallerdi elbet konuşan
Aciz kalmıştı sonunda o ağır beden
Yürek yaşamak istiyordu oysa
Konuşmak bundan sonra faydasızdı
Yaşam mor tadında ilerliyorken
O çok sevdiğimiz şarkı çalmaya başlıyor birden…

“Mor salkımlı o sokakta ellerimi tut
Okşa yine saçımı dizinde uyut
Ne çok severmişim gidince anladım
Serseri gecelerde sana ağladım”

Gözyaşlarıyla uyanınca bu mor rüyalardan
Yokluğunun yine bir hayal olduğunu anladım
Hayal işte…
Belki siyah
Belki mor…
Yoksun ya rengi ne fark eder…

Talha Dereci
13.06.2008
Trabzon

Pembe Hayaller

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:48:46 +0000

Kurulmamış ve kurulmayı bekleyen hayallerin varsa
Bensiz devam ettiğin içindir bu aşka
Yokluğum her zaman erteleyecek
Pembe hayallerini…

Ama bakma bana öyle
Hele o masum bakışını hiç atma
Yürek dayanmaz yığılırım şuraya
Düşlerim sende kalsın
Ama kalbini isteme
Kalbin kalbimdir
Canımı almaksa niyetin
Hazırım…
Senden gelecekse
Huzurdur bana ölüm…

Talha Dereci
13.06.2008
Trabzon

Günahkârınım

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:45:29 +0000

Haram ise dudaklarının kıvrımı bana
Olmaya razıyım en büyük günahkâr
O dudaklar o gözler ise tek devâm
Ve senden kalacaksa;
Son sıcaklığın şu buz tutmuş bedenime
Varsın al senin olsun
Söküp atarım yüreğimi sevdiğim…
Günahkârınım…

Talha Dereci
13.06.2008
Trabzon

Ayrı Düşen İki Parça

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:43:36 +0000

Bitti deme bana
Rest çekmeye çalışma kendince
Kendini kandırmayı da bırak artık
Ayrı düşen iki parçadan biri paramparça olursa;
Diğer parçanın iflah olduğu hiç vakı değildir…

Bu aşk hala yarım
Tamamlandı demen;
Sadece kendini tatmin etmendir…

Bu aşka birlikte başlamıştık
Ve bitmesi gerekiyorsa
Beraber bitecek…

Ayrı düşen iki parça…
Sen paramparçaa
Ben sersefil
Perişan…

Bitmedi bu aşk
Bitmeyecek…

Talha Dereci
17.06.2008
Trabzon

Dilberim

Talha Dereci — Thu, 26 Feb 2009 14:39:26 +0000

Benim sana tanıdığım aşkı
Daha kimse tanımadı
Ne Ferhat ne Mecnun
Evet, senin için dağları delemem
Senin için zengin zübbelerinden de olamam
Ama sana kalbimi verebilirim
Kusursuz bir aşk büyüttüm sana karşı
Her lokmamda seni tattım
Her suyumu yudumlayışımda seni andım
Her sabah kahvaltıda bir yudum sıcak çayım oldun
Dedim ya kusursuz bir aşk büyüttüm sana
Ama sen ne yaptın?
Yine nice güzellikleri tanımadığın gibi
Benim sevgimi de tadamadın
Olsun pişman değilim be dilberim
Çünkü seni tanıdım
Çünkü hayatı tattım sende
Tek hayatı değil
Nisan yağmurlarında ıslanmayı
Yalnızlığın bir adının da bahar olmadığını
Yaşamın anlamını anladım
Ama sen beni anlamadın…
Ve en sonunda bitiyordu bu serüven
Zaten çoktan bitirmiştin sen bu aşkı
Sadece karşılıksız bir aşk yaşıyordum
Hani o ayrılık vakti vardı ya
Dar sokakları kurumuş sarı yaprakların doldurduğu yolda
Hani akşam güneşinin yüzüne vurduğu gün
Bana “bitti” dediğin an
Ve hiç arkana bakmadan gittiğin an var ya
İşte benim yıkıldığım an
Ama olsun be dilberim
Yine pişman değilim
Senin tarafından terk edilmek de güzel
Hayat daha yaşanılır geliyor bana
Acı verse de ayrılık tatlı bir hüzün kalbimde
Hayat sensiz geçse de
Şunu unutma ki dilberim
Seni hiçbir zaman unutmayacağım…

Talha Dereci
2004 Polatlı