İnsanların hayata bakış açıları her zaman farklıdır. Kimisi daha fazla yaşamalıyım gayesiyle ömrünü uzatmaya çalışır. Bilmez ki günden güne ömrünü daha çok kısaltmaktadır. Kimisi bu dünyanın faniliğini bilir. Bilmesine bilir de  “ Ne kadar keyif alırsam o kadar kârdır “ mantığıyla yaşamaya çalışır. Gariptir ki; kimi şanslıdır dolu dolu yaşar hayatı diğeri ise ne kadar şanssızdır ki yaşayamadan ölür…

Amacımız bu hayatta bütün zorluklara karşı yaşamakmış ya umutsuz olur mu hiç? Tabi olmaz ama etrafınıza bakın. Kaçınızın umudu var? Kaçınız “ Yarın güzel olacak “ diye teselli ettiniz kendinizi. Oysa bilmiyor muydunuz umudunu kaybeden insanın kaybedeceği başka bir şey olmadığını…

Peki, size soruyorum hayatın şartlarını aşacaktınız hani? Umudunuz nerede? Şartlar ne kadar ağır oldu ki umudunuzu yitirdiniz? Şartlar böylesine değiştirmeli miydi sizi? Yoksa şartlara bu kadar denli kolay ve çabuk mu teslim olmalıydınız. Hep demez misiniz “ Hayat çok zor! “ diye. Evet, hep dersiniz. Ama zoru başarmak için hiç uğraşmazsınız…

Evet, hayat zordur. Tahmin edemeyeceğiniz kadar zordur. O kadar zordur ki hiç yaşamamışken, daha az yaşamaya yargılar hayat seni. Hem de amacı sana ömrünü yaşamaya çalışırken yardım etmektir. Gülünecek şeydir. Bir yazar şöyle diyor ; “ Yaşamın izmaritini veriyorlar elime, sigara içmeyi yasakladıktan sonra… “ . İşte hayat bu kadar zordur. Beş verir, on ister misali…

Hayat bu kadar zorken siz ise ; “ Bu son “ diye kabuğunuza çekildiniz her zaman. Gidişinizin herkes tarafından bilinmesini isteyerek, kapıyı son gücünüzle çarpıp gittiniz. Arkanıza bile bakmadan. Ama aklınız hep gerideydi. Bazen de “ Bu son “ deyip ölümü beklediniz hasta yatağınızda. Giderken bile ilgi beklediniz…

Yine hatırlatayım umudunuzu kaybetmiştiniz. Yüzünüzdeki kırışıklığın, saçınızdaki karların sebebini bazen hayata, bazen de başkalarına bağladınız. Ve bahaneniz de hazırdı ; “ Hayat zor. Ayakta duramadık…”  …

Hayatı bahane ettiniz. Zorluklara göğüs germeye çalışmadınız. Umudunuzu yitirdiniz. Ama şunu unutmuştunuz. Günden güne kendinizi yok olmaya mahkum etmiştiniz…

Talha Dereci
06.02.2006